Archanioł Michał w religiach i tradycjach świata

Archanioł Michał (hebr. „Któż jak Bóg?”) znany jest wyznawcom judaizmu, islamu i chrześcijaństwa. Omawianie tego archanioła rozpoczniemy od Kościoła prawosławnego. Tak samo jak w Kościele katolickim, jest on świętym, a co za tym idzie, został przez wyznawców otoczony szczególnym kultem. Cerkiew prawosławna uważa archanioła Michała za jedną z najpotężniejszych sił bezcielesnych. Nazywany jest Archistrategiem, Naczelnym Dowódcą Zastępów Niebieskich (wybaczcie, jeśli nazwa nie jest zgodna z polskim tłumaczeniem) lub Obrońcą Wiary. To właśnie on walczy z wrogami chrześcijaństwa, chroni Niebiosa od wojen domowych i odpowiada za porażki nieprzyjaciół.

Kościół prawosławny opiera się m.in. na Tradycji i na Piśmie Świętym, także na ikonach. Ikony muszą jeszcze poczekać, teraz przyjrzymy się pozostałym źródłami wiary, które są nam bliższe. Archanioł Michał pierwszy raz pojawia się w Starym Testamencie, a dokładniej w Księdze Jozuego, tuż przed zburzeniem Jerycha. Nie jest on jednak wymieniony z imienia, jednak dość szczegółowo opisany. Gdy Jozue przebywał blisko Jerycha, podniósł oczy i ujrzał przed sobą męża z mieczem dobytym w ręku. Jozue podszedł do niego i rzekł: «Czy jesteś po naszej stronie, czy też po stronie naszych wrogów?»A on odpowiedział: «Nie, gdyż jestem wodzem zastępów Pańskich i właśnie przybyłem». Wtedy Jozue upadł twarzą na ziemię, oddał mu pokłon i rzekł do niego: «Co rozkazuje mój pan swemu słudze?» 15 Na to rzekł wódz zastępów Pańskich do Jozuego: «Zdejm obuwie z nóg twoich, albowiem miejsce, na którym stoisz, jest święte». I Jozue tak uczynił.

Imię „wodza zastępów Pańskich” poznajemy w Księdze Daniela. Archanioł Gabriel objawia się prorokowi Danielowi i przekazuje mu wizję przyszłego konfliktu. W tym samym czasie Archanioł Michał broni Izraelitów przed Persami: „[…] książę królestwa Persów sprzeciwiał mi się przez dwadzieścia jeden dni. Wtedy przybył mi z pomocą Michał, jeden z pierwszych książąt”.

Archanioł Michał wspominany jest w prawosławnych hymnach, w których wierni wychwalają tę istotę. Jest to tzw. „Wspomnienie cudu św. Michała Archanioła”:
Troparion, ton 4:
Wojsk niebieskich arcystrategu, prosimy Ciebie nieustannie,
my niegodni, abyś nas osłonił cieniem skrzydeł niematerialnej swojej chwały,
zachowując nas usilnie modlących się i wołających: Od nieszczęść wybaw nas,
wodzu niebieskich mocy.
Kontakion, ton 2:
Arcystrategu Boży, sługo Chwały Bożej, przywódco
aniołów i opiekunie ludzi, módl się o rzeczy pożyteczne dla nas i o wielkie
miłosierdzie, jako wielki wódz niebieski.
Wszystkich tych, którzy chcą się dowiedzieć, czym charakteryzują się troparion oraz kontakion, odsyłam do cioci Wikipedii.

Archanioł Michał w prawosławiu znany jest z czynienia cudów przy pomocy swoich mocy. W Nowym Testamencie ocalił młodzieńca, który został wrzucony do morza w okolicy góry Athos (inaczej Święta Góra; w tej chwili znajduje się tam klasztor mnichów prawosławnych) przez złoczyńców z kamieniem przywiązanym do szyi. Jednak najsławniejszym cudem Michała Archanioła był ten w mieście Chonae. Poganie usiłowali zniszczyć cerkiew, nakierowując na nią dwie rzeki. Jednak Archanioł Michał niosąc krzyż, sprawił, że strumienie wód znalazły się pod ziemią, a tym samym świątynia została odratowana. Mówi się, że w tym miejscu źródło ma właściwości lecznicze. Na cześć tego cudu ustanowiono 6 września (19 września wedle kalendarza gregoriańskiego) święto. 8 listopada zaś (21 września) obchodzi się Sobór Archanioła Michała, nie tylko na chwałę tej konkretnej siły bezcielesnej, ale również innych. Tenże archanioł jest uważany też za dowódcę Kościoła Wojującego. Podobno objawił się Konstantynowi Wielkiemu w Konstantynopolu, aby odeprzeć ataki wrogów. Z mieczem w dłoni pojawił się także nad mauzoleum Hadriana – była to odpowiedź na błagania papieża Grzegorza I Wielkiego, kiedy podczas jego panowania Rzym nawiedziła plaga.

Niemniej najbardziej rozpoznawalną formą kultu w prawosławiu są ikony, które zawierają w sobie mnóstwo symboliki. Istnieją trzy ikony, których autentyczność została potwierdzona przez samego Archanioła Michała. Są nazywane: Mantamados, Panormitis i Nenita. Są one dość oryginalne, różnią się od siebie nawzajem, a przede wszystkim są bardzo nietypowe, gdyby porównać je do tradycyjnych, znanych nam dzisiaj ikon. Szczególnie ciekawe jest dzieło Panormitis. Nie tyle sama metalowa blacha, która zasłania tło i niemal całą postać Archanioła Michała, jest ciekawa, co sposób przedstawienie tej istoty. Archanioł ustawiony horyzontalnie, w prawej ręce ma miecz, w lewej maluteńkie dziecko mieszące się w dłoni, a stoi na rozkładającym się trupie. Zwłoki to czas ziemski, ciało pośmiertne, a dziecko to dusza zmarłego, niewinna i czysta. To przedstawienie Michała Archanioła rozpowszechniło się, kiedy zaczęto wierzyć, że wraz z aniołami stróżami zabierają dusze do Nieba. Nie można zapomnieć o Mantamados, która jest jeszcze oryginalniejsza od Panormitis. Artysta najwyraźniej postanowił nie zwracać uwagi na kanony ikoniczne, ponieważ Archanioł Michał posiada jedynie popiersie i to przestrzenne. Ubrudzone zostało krwią i brudem męczenników, ukazany jest jako wojownik Boga. Podobno jego wizerunek żyje i patrząc na niego można dowiedzieć się w jakiej kondycji jest nasz dusza.

Zazwyczaj przedstawiany jest jako Główny Dowódca Zastępów Niebieskich, który trzyma w prawej ręce miecz (zwykły, lecz zdarza się także płonący), lub jako strażnik Raju. Jego atrybutami są również: włócznia, tarcza, biała chorągiew (czasami z czerwonym krzyżem) oraz inne mniej znane przedmioty (np. laska, pastorał albo sferę). Jego szaty zazwyczaj są koloru jasnoczerwonego, a tło złotego, czasami nosi zbroję rycerską. Czerwona barwa to symbol życia, pasji, miłości, a nawet rezurekcji, zaś złota oznacza Boga i jego moc. Jako że jest jednym z najważniejszych aniołów w kanonie prawosławia, jest jedną z centralnych postaci przy tronie Boga, często towarzyszy Archaniołowi Gabrielowi. Walczy także ze złem, a więc pod stopami lub obok niego pojawiają się smoki, węże czy diabły. To on jest odpowiedzialny za dusze zmarłych podczas Sądu Ostatecznego – waży je na szali, a więc jest też aniołem sądu i sprawiedliwości.

Ciekawa ikona z XIX wieku przedstawia życie Archanioła Michała. Z niej możemy dowiedzieć się w skrócie, czym się wsławił. Na środku widzimy samego Archanioła Michała, który na skrzydlatym koniu dmie w trąbę i ogłasza nadejście Sądu Ostatecznego – jest on nikim innym, jak Jeźdźcem Apokalipsy. Między jego dłońmi znajduje się tęcza (symbol przymierza Boga z ludźmi). Naokoło niego można ujrzeć 12 scen z jego owocnego w cuda życia. Lecimy od góry, z lewej do prawej. Pierwszy rząd: strącenie do piekła upadłych aniołów, sobór archaniołów na cześć Archanioła Michała, wybawienie Izaaka, Archanioł Michał ukazuje się Jozuemu. Drugi rząd: Archanioł Michał ukazuje się Gideonowi, Archanioł Michał pomaga w walkach z Madianitami. Trzeci rząd: Archanioł Michał i Bileam, Archanioł Michał podaje Eliaszowi wodę Czwarty rząd: Archanioł Michał ochrania trzech Świętych Młodzianków Męczenników, Archanioł Michał prowadzi Habakuka z pożywieniem dla Daniela w jaskini lwów, uwolnienie św. Piotra z więzienia, cud w Chonae.

W islamie również pojawia się postać Archanioła Michała, lecz pod imieniem Mikail. Wspominany jest tylko w surze Al-Bakara wraz z Archaniołem Gabrielem (Dżibrilem), i tak największą bazą danych jest islamska tradycja, nie Koran. Przedstawiany jest on jako archanioł miłosierdzia, który sprowadza na Ziemię deszcze i burze, odpowiada także za nagrodzenie ludzi, którzy czynili dobro w życiu doczesnym. Przede wszystkim jednak utożsamiany jest z żywieniem zarówno ludzkich ciał, jak i dusz. Mówi się, że będąc wrogiem Archanioła Mikaila i Dżibrila, jest się też wrogiem samego Boga.

Tak jak wszyscy aniołowie został stworzony z czystego światła, nie ma wolnej woli, służy Bogu, Allahowi. Podobno był tak zszokowany widokiem Piekła, że już nigdy więcej się nie uśmiechnął. Według legendy Mikail i Dżibril byli pierwszymi aniołami, którzy podporządkowali się rozkazom Boga i zaczęli czcić Adama. Związani są oni również z oczyszczeniem serca Mahometa tuż przed nocą, podczas której wyruszył w podróż z Mekki do Jeruzalem, a także z jego późniejszym wniebowstąpieniem. Archanioł Mikail podobno pomógł muzułmanom w 624r. w kampanii Mahometa przeciwko Mekce.

Wyznawcy Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich, czyli po prostu mormoni, wierzą, że Archanioł Michał to tak naprawdę Adam, Sędziwy (określenie Boga w Księdze Daniela), książę, patriarcha ludzkości oraz pomocnik Jehowy podczas kreacji świata. Według jednego z kazań Archanioł Michał jest „naszym Ojcem i Bogiem”. W tej chwili taka doktryna nie jest powszechnie uznawana przez mormonów, ale wciąż istnieją jeszcze grupy, które w nią wierzą.

Świadkowie Jehowy mają Archanioła Michała za Jezusa Chrystusa, który urzęduje w niebie w swojej formie pre-ludzkiej i post-zmartwychwstałej. Wiąże się to z Księgą Daniela i Apokalipsą św. Jana – Michał Archanioł, tak samo jak Jezus, został wybrany, aby przewodzić ludziom. 9 wers w Księdze Judy (spór Michała Archanioła z diabłem o ciało Mojżesza) daje Świadkom jasno do zrozumienia, że Michał jest jedynym archaniołem, nie ma nikogo innego podobnego do niego. Uważa się go za najwyższego niebiańskiego Syna Bożego, głównego posłańca Boga, który odgrywa wiodącą rolę w głoszeniu jego słów i czczeniu go. Walczy również z mocami szatańskimi, chroni ludzi oraz ich przymierze z Bogiem. Świadkowie Jehowy identyfikują Michała Archanioła z Aniołem Pańskim, który prowadził Izraelitów po pustyni.

W ezoterycznych tradycjach (wiecie, to to dla „wtajemniczonych” – wolnomularstwo, alchemia, różokrzyżowcy) również pojawia się Archanioł Michał. Jest jednym z czterech najwyższych Archaniołów i reprezentuje żywioł ognia (wyznawcy New Age mówią o Słońcu) oraz znak zodiaku lew. Uważany jest oczywiście za obrońcę ludzkości. Znany francuski okultysta Eliphas Lévi, niemiecki filozof Franz von Baader, teozof Louis Claude de St. Martin uznali, że 1879r. Archanioł Michał pokonał smoka, czyli siły nieczyste. Zostało to „potwierdzone” przez Rudolfa Steinera podczas wykładu w 1917r. w Zurychu.

W judaizmie Archanioł Michał stoi po prawej stronie Tronu Bożego, uważa się za go za prawą rękę Boga. Według kabalistycznej tradycji prawa strona związana jest z łaskawością i miłowaniem. W Torze Archanioł Michał głosi dobrą nowinę starym Abrahamowi oraz Sarze – spodziewają się dziecka, syna Izaaka, które było swoistym cudem. Tradycja ustna mówi o podróży Michała oraz Eliezera, sługi Abrahama, w poszukiwaniu żony dla Izaaka. Archanioł był świadkiem, jak Ezaw, ukochany syn Izaaka, sprzedał swoje pierworództwo swojemu bratu, Jakubowi, za miskę soczewicy. Byli również obecni przy przekazaniu Mojżeszowi Tory. W Talmudzie widzimy rozgniewanego Archanioła Michała. Rozgromił on wojska Sennacheryba, króla Asyrii i Babilonii, podczas pierwszego dnia Paschy. Często przedstawiany jest z Samaelem, aniołem śmierci, a także upadłym. Stali się wrogami, gdy walczyli ze sobą w powietrzu. Archanioł Michał został uratowany przez Boga, lecz Samael został zepchnięty do otchłani. Podobno spierali się także o duszę Mojżesza.

Archanioł Michał w katolicyzmie, tak samo jak w poprzednich wyznaniach, jest głównym wrogiem Szatana i Wodzem Zastępów Anielskich, który walczy ze złymi mocami. Ci, którzy chodzą na msze do kościoła, na pewno kojarzą Modlitwę do Świętego Michała Archanioła, w której prosi się go o uchowanie nas od szatańskich sił. Tę modlitwę wprowadzono do liturgii stosunkowo niedawno, bo kilka lat temu, lecz Archanioł Michał był obecny w katolicyzmie od dawien dawna. Michał Archanioł pełni cztery podstawowe role - jest arcywrogiem szatana oraz upadłych aniołów, aniołem śmierci, który przed odejściem człowieka, daje mu szansę na odkupienie win, waży również dusze podczas Sądu Ostatecznego oraz jest Obrońcą Kościoła, w tym Narodu Wybranego w Starym Testamencie.

Pojawia się w Księdze Daniela, o której możecie poczytać w poprzednich postach, a także w Listach św. Judy oraz Apokalipsie Św. Jana. W Listach św. Judy Michałowi dodaje się przydomek Archanioł i mówi o nim: "Gdy zaś archanioł Michał tocząc rozprawę z diabłem spierał się o ciało Mojżesza, nie odważył się rzucić wyroku bluźnierczego, ale powiedział: «Pan niech cię skarci!»". Z diabłem (a właściwie ze Smokiem) miał także do czynienia w Apokalipsie, gdzie strąca go do piekła. To wszystko dzieje się w Nowym Testamencie.

Archanioł Michał przedstawiany jest głównie na podstawie tekstu Apokalipsy św. Jana. Na obrazach - szczególnie z okresu barokowego - widzimy go w pełnej zbroi z mieczem lub włócznią, którą przebija demona w postaci smoka lub kozła. Za sprawą jego roli ważenia dusz przedstawiany jest także z wagą. Jego wizerunek widnieje także na herbach Archangielska, Białej Podlaskiej, Dolska, Głubczyc, Kijowa, Łańcuta, Sanoka, Strzelina, Strzyżowa, Zawidowa. Jest on także patronem kupców, zbrojmistrzów, złotników (złoto jest symbolem dobrych uczynków), policjantów, aptekarzy, wytwórców wag, szermierzy oraz dobrej śmieci. Patronuje również państwom (Anglia, Francja, Austria, Hiszpania, Niemcy i Węgry) oraz miastom (Amsterdam, Łańcuta, Kijów, Biała Podlaska, Żagań). Archanioł Michał ma także swoje miejsca kultu. Najważniejszymi są: Mont Saint-Michel we Francji (w oryginale: Mons Sancti Michaeli in periculo mari, czyli Wzgórze Świętego Michała w niebezpiecznym morzu)oraz Monte Sant'Angelo Monte Gargano we Włoszech.

29 września obchodzi on wraz ze swoimi braćmi - Gabrielem i Rafałem - swoje święto, które zostało ustanowione za życia św. Franciszka z Asyżu. Papież Jan XIII wprowadził jeszcze jedną celebrację na cześć tego archanioła - 8 maja. Istnieje także koronka poświęcona św. Archaniołowi Michałowi. Swoje korzenie ma w Portugalii, a była ona odmawiana nabożnie przez pewną świętą Karmelitankę w 1755 roku. 

- Gumiguta

Bestiariusz Bliskiego Wschodu cz. 2

Azra'il, Azrael- archanioł śmierci w Islamie w Koranie nazywany: „Malaikat Maut”. Strzeże tablicy z losami wszystkich ludzi, owy zaszczyt zawdzięcza swojej nieubłagalności. Jako jedyny zdobył dla Allaha, po garści ziemi z każdego rodzaju z której powstali ludzie.

Marut- to anioł, nauczający ludzi czarów i zakazanych praktyk, przez co został strącony. Jego pochodzenie sięga wierzeń perskich. Pojawia się w judaizmie i chrześcijaństwie oraz islamie. W islamie wiążę się z Marutem legenda. Anioły nie miały wolnej woli, więc nie mogły grzeszyć, dlatego dziwili się nieposłuszeństwu ludzi. Pytali Boga, dlaczego na to pozwala na co Allah, pozwolił wybrać pośród aniołów dwóch, którzy otrzymają łaskę wolnej woli. Wybrano Maruta i Haruta. Zeszły na ziemię z rozkazem nie uleganiu pokusą, lecz zawiedli. Allah ukarał swe anioły za grzechy z przestrogą dla innych.

Amon to jeden z demonów biblijnych, wywodzący się z egipskiej mitologii. Zna losy ludzkie, przeszłość i przyszłość.  Przywoływano go za pomocą srebrnej pieczęci. Jego wygląd zależy od źródeł, ale zazwyczaj ukazuje się jako stwór między wilkiem a wężem.

Huma- mityczny ptak w mitologii perskiej. Wierzy się, że całe życie, a jest on nieśmiertelny, lata wysoko ponad chmurami i nigdy nie schodzi na ziemię. Utożsamia się też go z feniksem i wielkim szczęściem, który przynosi wraz z swym cieniem. Pióra w sułtańskim turbanie, podobno pochodziły do Huma, lecz według tradycji ptaka nie można było złapać. Czasami ukazuje się go bez nóg, albo z jednym skrzydłem i jedną nogą.

Oksoko- to kolejny perski ptak, tym razem dwugłowy orzeł. Wierzenia mówią o tym, że wraz z piorunami przynosił dusze, energię życiową, zwaną Oz. Wraz z Huma jest symbolem pomyślności, bardzo często wykorzystywanym w  współczesności.

Uzuh- to turecki gigant, wielki jak domy, porośnięty gęstym futrem. Prowadzili skryte Zycie, głęboko w puszczy. Mogli zatrzymać burze, a ich śpiew był słyszany na całym świecie. Wśród nich byli ci dobrzy i źli, tak jak u ludzi. Jedni pomagali ludziom, a drudzy czasami łapali młodzieńców i robili z nich swoich niewolników.

Basti- to odpowiednik goblina w wierzeniach Azerbejdżanu.  Uważano, że ujeżdżą on w nocy ludzi, dusząc ich przy tym i zsyłając koszmary. Mogły to być też czarownicę. Jeśli ktoś znalazł rano konia, który był zmęczony i spocony, oznaczało to, że w nocy jeździł po nim Basti. Potrafił również przeobrażać się w różne małe zwierzęta, które następnie szkodziły ludziom. Demon upatrzył sobie mężczyzn za ofiary, których dręczyli w snach, jako piękna kobieta.

- Sonia 

Bestiariusz Bliskiego Wschodu

Tak samo jak w mitologii Celtyckiej, Słowiańskiej czy Germańskiej i na Bliskim Wschodzie istniały fantastyczne stworzenia. Dla nas sąone raczej słabo znane, więc warto przyjrzeć im się z bliska.


Al. Rakin- w Islamie to mityczny pies, strzegący wejścia dojaskini, gdzie spoczywa Siedem Śpiących. Jako jedyny też zna miejsce ich snu. ASiedem Śpiących to grupa młodych muzułmanów (jest też wersja chrześcijańska,na której się wzorował Islam) uciekających przed prześladowcami. Młodzieńcom towarzyszy pies, którego brak w wersji chrześcijańskiej.


Al-Kazwini- kobiecy duch lasu, czasami mylony z rodzajemdżina. Jest typowym demonem , który wabi ludzi. Mogą jednak obdarzyć tez kogoświelkim bogactwem. Wystarczy mieć szczęście i usłyszeć jej wołania o pomoc, gdy
pochwycą je wilki lub inny duży drapieżnik. Kolejnym demonem szkodliwym dlaludzi są Ahi At- Trab, pustynna wróżka, przekleństwo Tuaregów. Bardzo rzadkoujawniają swoją prawdziwą postać,potrafią zmieniać kształt i wielkość.


Hama- to natomiast ptak, utożsamiający dusze zmarłego. Można go zobaczyć co sto lat, kiedy wraca do grobu. Najczęściej była przedstawiana,jako sowa, przez jego nocny tryb życia. Innym skrzydlatym stworzeniem jest Asdeev, perski biały smok. Został zgładzony przez Rustrama, perskiego odpowiednika Heraklesa, którego jednym z 12 prac było zabicie smoka.


Al- Nadahha- po arabsku znaczy „dzwoniący”, zamieszkuje Nil.Jego krzyk zwiastuje śmierć. Nachodzi też ludzi, którzy ulegli dewiacji seksualnej. Gelin to kolejna mordercza kobieta, która została zdradzona przez ukochanego albo zabita. Po śmierci taka kobieta pojawia się na białym koniu w białej sukni, jak w dzień ślubu, by wabić młodychch łopców. Wiara w nią pojawiała się w Turcji i Anatolii, czasami wiązano demony z konkretnymi postaciami rodowymi.



Dybuk to już żydowski demon. Jest to dusza zmarłego albonagła śmiercią i ma niedokończone sprawy albo jest to dusza złej osoby. Dybuknawiedza ciało żywego, by w nim żyć. Wierzono, że może on dostać się do ciałatylko grzesznej osoby albo kobiety, która ma skłonności do czarostwa. Wszystkieodchylenia do normalnego zachowania mogły być spowodowane przez dybuka. Osobydotknięte chorobami umysłowymi lub niepełnosprawne były uważane za opętane przezdybuka. Pozbyć się go mógł rabin, który organizował egzorcyzmy. Jedną z metodwyciągnięcia dybuka przez mały palec u nogi jest zwabienie go mocnym alkoholem.



- Sonia

Mity hebrajskie cz. IV

Potop pominę, albowiem napisałam o nim w temacie o potopach ogólnie, więc przejdźmy od razu do wieży Babel. Najpopularniejsza wersja jest znana wszystkim. Wieżę wznieśli potomkowie Noego,  w krainie Szinear. Chcieli wznieść budowlę, która sięgałaby nieba, co dawałoby ludziom prawo do panowania nad światem. Bóg widząc to postanowił pomieszać ich mowę i tak powstały wszystkie języki świata. Wieża miała ponad 9 kilometrów wzwyż i setki bram.

Mity Hebrajskie cz. III

Kolejna dawna ciekawych wersji mitów hebrajskich o których niekoniecznie się otwarcie mówi. Mieliśmy już powstanie człowieka,  pierwszych ludzi, a teraz czas na ich potomków. Kain i Abel są wszystkim dobrze znani, i opowieść o bratobójstwie. Przyjmuje się, że Abel był pasterzem i ofiarował Bogi najlepsze jagnię w ofierze, jego starszy brat Kain złożył w ofierze płody rolne.  Bóg jednak odrzucił warzywka i owoce, co rozgniewało pierworodnego Adama i Ewy. Zatrzymajmy się na chwilę w tym miejscu. Nie zawsze przyjmowało się, że Abel był pasterzem, a Kain rolnikiem. Czasami rola się odwracała.  Ale niekoniecznie bracia posprzeczali się o ofiarę, inne wersję mówią o podziale ziemi. Kain i Abel podzielili między siebie świat, Abel miał panować nad zwierzęta, a Kain nad roślinami i ziemią. Lecz zwierzęta niszczyły uprawy Kainowi, więc ten kazał bratu zabrać swoich podopiecznych. Oboje nie chcieli ustąpić i w końcu Kain zabił brata.

Mity Hebrajskie cz II

Ostatnio skończyliśmy na powstaniu człowieka i partnerkach Adama. Dziś kontynuacja.

Adam i Ewa żyli sobie spokojnie i szczęśliwie w Raju, boskim ogrodzie, gdzie ludzie i zwierzęta byli ze sobą w zgodzie. Nazwę raju można powiązać z akadyjskim słowem  „edinu” oznaczającym pustynię, z czego można wnioskować, iż raj mógł być oazą.  W centrum ogrodu rosły dwa drzewa Poznania Dobra i Zła i Życia. Do Edenu prowadziło siedem bram pilnowanych przez uzbrojonych w ogniste miecze archanioły.

Mity hebrajskie cz. 1

Stary Testament to zbiór opowieści , wiele z nich znamy pobieżnie z szkoły czy z kościoła, ale bardzo mało ludzie wzięło się za samodzielne przeczytanie Biblii. A niestety pełne wersję bywają mało podobne do tych popularnych. Zacznę od Powstania Świata. Na początku był tylko chaos i pustka, Tohu i Bohu, nad ciemnością unosił Duch Święty. Pierwszego dnia Bóg powołała światłość. Jednakże istnieją dwie wersję Księgi Rodzaju, jedna spisana po niewoli babilońskiej, druga choć może powinna być tą pierwszą, przed niewolą. I tutaj zaczynają się schody. Według tej starszej Bóg najpierw stworzył ziemię  i niebo, a potem światłość. Zmienia się też nazewnictwo Boga, który jest najpierw nazywany Elohim, a potem Jahwe. Niebo zostało stworzone, kiedy bóg oddzielił Wody Niższe od Wyższych, co musi oznaczać, że oprócz chaosu i pustki był też nieskończony ocean.

Za trzeciego dnia wysuszył ląd, na którym wyrosła trawa i drzewa. Wtedy to suchy ląd otrzymał nazwę ziemi, a woda morza. Według starszej wersji przed wyłonieniem się ziemi, Bóg rozpędził mgłę, która zawisła nad wodą. Słońce, gwiazdy i księżyc pojawiły się czwartego dnia, a w starszej wersji wtedy to narodził się pierwszy człowiek i dopiero po nim wszystkie roślinny i drzewa.  Piątego dnia stworzył uformował stworzenia morskie i ptaki, a szóstego zwierzęta chodzące po ziemi. I zgodnie siódmego dnia odpoczął po wykonanej pracy.

Aniołowie i archaniołowie cz. 2

Magia enochiańska pojawiła się niedawno. Została „odkryta” przez Johna Dee, elżbietańskiego filozofa, okultystę i matematyka. Jest to ciekawa postać historyczna, ze względu na fakt, że utkwił on gdzieś pomiędzy nauką a magią. Cudem uniknął spalenia na stosie za praktykowanie nekromancji i czarnej magii. Uważa się, że to właśnie jego wybrały anioły, aby przekazać mu wiedzę od czasów proroka Henocha. W księdze napisanej przez Dee znajduje się opis aniołów (Strażników), którzy wzięli za żony ziemskie kobiety i spłodzili potomstwo zwane dzisiaj gigantami. Kościół katolicki jednak zataił istnienie owej księgi, ponieważ zawiera ona opis anielskich ułomności. Na szczęście została ona odnaleziona w XIX wieku w jednym z koptyjskich klasztorów.


John Dee wraz ze swoim współpracownikiem Kelleyem prowadzili rozmowy z między innymi Urielem i Raphaelem. Kolejnym prezentem od aniołów oprócz wspomnianej wcześniej księgi Henocha była możliwość rozmów z Bogiem. Na tej podstawie stworzyli rytuały dotyczące aniołów. Największym ich osiągnięciem było odkrycie 19 zewów anielskich w dotychczas niepoznanych językach. Były związane z przywoływaniem aniołów i wywieraniem na nich wpływu. Pierwsze 5 zewów zostało podyktowanych wspak. Moc zewów jest tak silna, że nieumyślne, niepoprawne ich przeczytanie mogłoby skutkowac nieprzewidzianymi konsekwencjami, jako, że pozwalały one czynić niemalże wszystko. Według zapisków Johna Dee, aniołowie mają za zadanie obalić rządy na ziemi, doprowadzić do apokalipsy i przez to oczyścić świat. Pierwsze 18 zewów to klucze do Tablic Żywiołów, które pozwalają adeptowi magii ingerować we wszystkie dziedziny życia. Każda z tablic zawiera klucz do bram pałacu, w którym zebrane są magiczne przedmioty mocy związane z tym konkretnym pałacem. Każdy pałac ma istotę rządzącą nim.

Największe jednak kontrowersje wzbudzają idee przekazane przez anioły. Poniżej pozwoliłam sobie przytoczyć kilka z nich:

- pojęcie grzechu nie istnieje

- od początku ludzkości liczba ludzi nie uległa zmianie

- wywodzenie się ludzi od Adama i Ewy to nie historia a jedynie mistyczny przekaz

- dusza każdego człowieka pojawia się w płodzie dopiero przy jego pierwszym ruchu

- Jezus nie był Bogiem

- nie jest wskazane kierowanie modlitw czy próśb do Jezusa.

Magia enochiańska póki co jest uważana za najpotężniejszą i praktykowana jest jedynie przez doświadczonych magów, ponieważ od nich wymaga się wielkich zdolności.

Do tej pory nie ustalono czy aniołowie mają płeć i czy istnieją różne ich rodzaje. Podstawową funkcją anioła przydzielaną niejako z „urzędu” jest Anioł Stróż poprzez którego pomagają inni aniołowie. Żaden anioł nie wydaje rozkazów ani poleceń. Dają jednakże wskazówki, sugestie, które możemy przyjąć lub odrzucić. Najczęściej wymieniany anioł nazywa się George, który posiada duże doświadczenie będąc jednocześnie skuteczny w działaniu. Ochrania nas również przed atakami innych istot z różnych bytów. Każde z naszych działań (również to w bycie astralnym) odbywa się poprzez niego.


Warto również wiedzieć jak odróżnić spotkanie z prawdziwym aniołem od tego z innymi istotami. Oto krótki poradnik:

- Jeżeli na naszej drodze stanął anioł to możemy być pewni, że nie odczujemy żadnego strachu, niepokoju ani lęku (ani świadomie ani podświadomie)

- Wiadomość jaką otrzymamy jest jednoznaczna i zrozumiała

- Istota, która pojawi się bez odpowiednich rytuałów nie jest aniołem

- Aniołowie nie zmuszają do niczego

- Spotkanie z aniołem nie ma negatywnych następstw

- Każde spotkanie z aniołem powoduje zmianę w życiu

- Spotkanie z aniołem winno być pełne miłości i światła, jednocześnie musi być zrozumiałe i mądre

-Anioł może ukazać się w postaci ludzkiej, kuli światła, promieni, ale również może być ukryty pod postacią zapachu lub głosu.



- Frey

Aniołowie i archaniołowie cz.1

Aniołowie to nadprzyrodzone istoty osadzone między Bogiem a człowiekiem. Koncepcja anioła jest powszechnie znana w tradycji judeochrześcijańskiej. Niektóre z nich jak Gabriel są opisane w Biblii. Ten sam Gabriel wręczył treść Koranu Od Boga Mahometowi. Ponadto istnieje wiele opowieści o ludziach uratowanych przez anioły. Wyobrażenie o aniołach jest dużo starsze niż sama Biblia, jako że wzmianki o tych istotach można spotkać już w podaniach sumeryjskich, babilońskich, egipskich, muzułmańskich, judaistycznych. Anielskie inwokacje występują w wielu praktykach magicznych, a indywidualne anioły często wiązane są z siedmioma poznanymi w starożytności planetami, dniami tygodnia, kolorami, kadzidłami i mocami. Warto tutaj wspomnieć, że kiedy anielska moc jest wzywana podczas magicznych praktyk pozostawia później utrzymującą się ochronną energię i część swoich szczególnych właściwości.

Zaratusztrianizm

Temat zaratusztrianizmu w końcu został wybrany, co mnie bardzo cieszy, albowiem to ciekawa religia o której warto co nie co wiedzieć. Już to, że jest drugą najstarszą religią monoteistyczną, tuż po judaizmie. Chrześcijaństwo i islam opierają się o judaizm, należą do religii abrachamowych, lecz zaratusztrianizm wyłamuje się spod tych wpływów. Kreatorem tejże religii jest Zaratusztra, żyjący ok. X w. p.n.e ( różne wersje). Mieszkał i propagował swoją wizję w dzisiejszym Iranie, jako najpierw kapłan mazdaizmu , a potem prorok swojej religii. Po wpływem rzekomego objawienia przez świetlistą istotę Wohu Manah, powołał do życia nową religię.

I tak w wieku 30 lat, rozstał zaprowadzony przez Wohu  Manah, odpowiednik anioła, pomocnik Ahury Mazdy, przed oblicze Dobrego Boga( Ahura Mazda).  Otrzymał zasady religii, której miał nauczać swego ludu, lecz jak można się domyśleć, uznano go za wariata. Prorok nie był lubiany do tego stopnia, że w trosce o swoje życie, zbiegł do sąsiedniego państwa Chorezmy. Tamtejszy władca przyjął kapłana na dworze, wprowadzając jego religie w swoim królestwie. Jednak nie spodobało się to  okolicznym władcom, którzy wspólnie zaatakowali Chorezm, lecz ponieśli klęskę i wkrótce, zostali podbici, a zaratusztrianizm wprowadzano jako państwową religie.

Demony w Islamie

Jako, że Islam to mieszanka  judaizmu, chrześcijaństwa i wierzeń nomadów jest to wybuchowa mieszanka. Pierwszym demonem, jaki mi przyszedł do głowy jest dżin. I chyba każdy spotkał się ową postacią w książce czy filmie. Kojarzą nam się z spełnianiem życzeń. Jest w tym ziarenko prawdy o ile można w przypadku demonów mówić o prawdzie.  Dżiny zazwyczaj zamieszkiwały pustynie, ale również pilnowały wielkich skarbów. Ucieleśniały złą stronę człowieka, potrafiły namawiać do grzechu. Uważano, nawet, że każdy człowiek posiada swego dżina, który ma za zadanie zachęcać człowieka do zła. Jedna wersja podaje, że dżiny powstały z ognia bez dymu, inna mówi o ogniu i obłoku pary. W każdym micie dżin ma w sobie coś z ognia. Wbrew pozorom dżiny są niewidzialne, ale potrafią przeobrażać się w wszelkie postacie. Wiara w nie była tak silna, że wchłonął ją Islam.  I tak obok ludzi i aniołów były trzecią kategoriom stworzoną przez Boga. Tutaj wystąpiła rozbieżność. W Islamie dzieli się dżiny na dobre i złe, pierwsze sprzyjają ludziom, drugie, jak się można domyśleć, robią wszystko by im zaszkodzić.  Dżin mógł stać się niewolnikiem człowieka, i wykonywać niewyobrażalne zadania. Ochroną przed ich niszczycielką mocą jest żelazo, złoto lub srebro. Dobrym pomysłem na zarobek był wyrób amuletów, które odstraszały demony. Do zrobienie amuletu potrzebowano kłów jakiegoś drapieżnego zwierzęcia oraz wersetów Koranu spisanych czerwonym lub zielonym atramentem.

Koty w tradycjach i kulturach azjatyckich cz.I

Islam

W arabskich krajach koty darzono szacunkiem i uważano je za „czyste” zwierzęta. W związku z tym można było odprawić rytualne obmycie przed modlitwą wodą, którą pił kot. Nie wolno handlować kociakami, denerwować ich ani zadawać im bólu. Muzułmanie pozwalają im nawet przebywać w meczecie. Należy także dokarmić kota, chociażby raz w życiu. Mówi się, że ich pomrukiwania to modlitwa, a ich ślina może nawet uzdrowić człowieka. Beduini szczególnie czczą koty rasy arabskiej. Prowadzą one nocny tryb życia, są odporne na gwałtowne zmiany temperatury powietrza oraz niewiele piją (wodę czerpią z pożywienia).

Koty w tradycjach i kulturach afrykańskich

Egipt

W Egipcie koty uważane były za święte zwierzęta, więc były też najbardziej czczonymi pupilkami. Przeróżne ozdoby i amulety były poświęcane właśnie tym stworzeniom, które przez Egipcjan były nazywane „mau”. Koty pozbywały się szkodników, a także mogły zabić jadowite węże. Nie dziwne więc, że stały się symbolem równowagi i stabilizacji. Koty pojawiały się także na płaskorzeźbach przy kobietach, gdyż podobno zwiększały płodność. Za zabicie kota można było zapłacić własną głową. Także lwy odgrywały ważną rolę w kulturze egipskiej, choć nie występowały często na terenie Egiptu. Były one symbolem siły, odwagi i władzy. Pochówek kotów był szczególnym wydarzeniem. Zwierzę mumifikowano jak człowieka – z należytą czcią. Po śmierci pupila należało zgolić brwi na znak żałoby. Zabalsamowanego kota często wkładano do tego samego sarkofagu, co faraona, aby pupilek dotrzymał towarzystwa władcy. Inne koty natomiast chowano na specjalnych cmentarzach wzdłuż Nilu.

Starożytny Egipt - ciekawostki

Egipcjanie wierzyli, że zostali stworzeni przez boga Chnum, który ulepił ich z gliny na kole garncarskim.

Neftydę, boginię śmierci, przedstawiano jako kobietę z domem i koszem na głowie.

Takim egipskim mediatorem i ‘czynnikiem łagodzącym’ był bóg Tot, który pośredniczył w konfliktach między złem a dobrem, porządkiem a chaosem oraz łagodził spory różnych bogów.

Anioły w mitologii

Anioły należą do jednych z najbardziej zapożyczanych mitów w współczesnej kulturze. Mnóstwo książek, filmów, seriali, obrazów… Przez wiekiem były czymś znanym i lubianym. W Europie bierzemy wzór z chrześcijańskiej wizji anioła, ale warto wiedzieć, że te istoty nie są wyłącznie tworem tej religii.

Czterej Jeźdźcy Apokalipsy

Kim są Czterej Jeźdźcy Apokalipsy? Są to postacie czterech jeźdźców, występujące w Apokalipsie św. Jana. Sam Bóg trzyma w swojej prawicy zwój, zapieczętowany siedmioma pieczęciami. Według Biblii Baranek Boży ma otworzyć pierwsze cztery pieczęcie, z których przywoła się cztery istoty, dosiadające koni. Jeźdźcy Apokalipsy symbolizują cztery nieszczęścia Sądu Ostatecznego.